حدود ۱۳ یا ۱۴ کیلومتر شایدم بیشتر پای پیاده تنها
خیلی حال کردم
صبح زود ساعت ۷و نیم حرکت کردیم ساعت ۱۱ دره حرم بودیم
جماعت مدام هرچی به مقصد نزدیک می شدیم بیشتر وبیشتر می شد
یه شور و حال باحالی داشت
خیلی راه رفتیم بدون توقف و استراحت هم زیارت بود هم ورزش
اصلا متوج نشدم راه رو اما یکم مونده بود به ری پاهام یکم درد گرفت
اگر می خواستیم تنهایی این راه رو واسه ورزش یا کار دیگه طی کنیم اصلا
حال وانگیزه نداشتیم
واقعا اگه بهم می گفتند واسه ورزش این همه راه برو حال نداشتم انگیزه هم نداشتم
اما حسین (ع) انگیزه واقعا قوی واسه حرکت بود اصلا احساس خستگی نکردم خیلی زود رسیدیم اصلا راه رو متوجه نشدم
تازه فهمیدم زائرایی پیاده حرم امام حسین یا حرم امام رضا چه حس خوبی دارند از کجا انرژی می گیرن این همه پیاده برن
اصلا واسه چی پیاده برن وقتی این همه وسیله نقلیه پیشرفته هست
نکنه دیوونه اند
آره دیوونه اند مگه اون دونده دو ماراتون یا ورزشکاران ورزش دو یا پیاده روی استقامت که کیلومتر ها و ساعت ها می دونند برای بدست آوردن مدال یا قهرمانی دیوونه اند یعنی ارزش داره واسه یه عنوان قهرمانی که خیلی زود فراموش میشه و تو دنیا گم این همه جون بکنند
اما زائرای پیاده امام حسین وائمه دیگه جون می کنند تا نوکر امام حسین باشند اما این نوکری در حقیقت عنوان قهرمانی تمام عالم است نوکرا و کنیزای ائمه شاهان و قهرمانان دنیا واخرتند مدالی که بدست میارند تا ابد بر سینه شون میدرخشه فرااموش نمی شه
من خیلی خوشحالم که یه شیعه متعصبم تعصب دارم رو ارادتم به ائمه و به هیچ مشکل و فشار و تحمیل و زور و آزار وعده و وعیدی حاضر نیستم کنیزی ائمه رو رها کنم
امروز خیلی حال کردم